Sözler:
Salondaki lambanın ışığı sarı değil, hasta. Duvardaki resim yamuk duruyor, düzeltesim yok. Masanın üstünde bir fincan, içinde fal bakılmış. Kahvenin telvesi geleceği değil, dünü anlatıyor.
Perdeler kapalı, güneşle aramız bozuk. Sokaktan geçen tramvayın sesi, Senin gitarının en paslı teli. Bu ev artık bize dar değil, bu ev artık yok.
Tavandaki çatlak büyüyor her gece, Sanki bir harita, çıkmaz bir sokağa. Aramızdaki mesafe değil, aramızdaki cam. Sen üflüyorsun, ben buğulanıyorum. Kapıyı çarpsan da fark etmez, Bu evin geometrisi çoktan bozuldu.
Balkonda bir sandalye fazla, rüzgarda sallanıyor. Saksıdaki kaktüs intihar etmiş, kökleri dışarda. Kitapların arasında unuttuğun bir bilet, Gidilmemiş bir filmin ikinci seansı.
Takvimin yaprağı hep aynı günde asılı kalmış. Zaman akmıyor, zaman pas tutmuş bir çivi. Radyoyu açtım, cızırtıdan başka bir şey yok. Belki de frekansımız değişti, kim bilir.
Tavandaki çatlak büyüyor her gece, Sanki bir harita, çıkmaz bir sokağa. Aramızdaki mesafe değil, aramızdaki cam. Sen üflüyorsun, ben buğulanıyorum. Kapıyı çarpsan da fark etmez, Bu evin geometrisi çoktan bozuldu.
Bulaşıklar birikti, hepsi porselen kırığı. Senin de kalbin öyleydi, keskin ve parlak. Benimki ahşap, çürümeye bırakılmış. Ne yapıştırsak tutmuyor artık bu ilişkiyi.
Tavandaki çatlak büyüyor her gece, Sanki bir harita, çıkmaz bir sokağa. Aramızdaki mesafe değil, aramızdaki cam. Sen üflüyorsun, ben buğulanıyorum. Kapıyı çarpsan da fark etmez, Bu evin geometrisi çoktan bozuldu.
Bu evin geometrisi... Çoktan bozuldu.
Bize kokulu mailler gönderin: kasetcalar@yandex.com